Tim Knol

Tim Knol wandelt. Op Texel, door Noorwegen met zijn dochtertje op zijn rug, rondom het IJsselmeer, van het Drielandenpunt naar Groningen. Tijdens die wandelingen kijkt hij terug op zijn vroegere leven als de gezellige, maar ook gevaarlijk dikke singer-songwriter. Het wandelen is langzaam maar zeker in Tims liedjes geslopen. Rusteloosheid heeft plaatsgemaakt voor bezinning; boosheid werd liefde. Tijdens ‘Wanderings’ vertelt Tim over zijn lange tochten en de liedjes die daarbij een belangrijke rol speelden. En al is Tim veranderd, gelukkig is er veel bij hetzelfde gebleven; solo op een podium vol instrumenten speelt hij prachtige covers en veel nieuwe nummers. “Hoe hij het doet, doet ie het, maar hij neemt je moeiteloos mee in zijn wereld.” (Heaven)

de Volkskrant ⭐️⭐️⭐️⭐️: 
“Met americanapareltjes uit de polder bewijst Tim Knol dat hij zich de traditie eigen heeft gemaakt.”

NRC ⭐️⭐️⭐️⭐️:
“De melodieën ontroeren, zijn vocalen ook. Gitaar, drums en strijkers zijn nauwkeurig geplaatst. Knol heeft zijn vorm gevonden.”

Written in Music ⭐️⭐️⭐️⭐️:
“De stem van Knol is met de jaren nadrukkelijk gerijpt en de liedjes op ‘Wanderings’ bieden naast zijn stem ruimschoots baan aan heerlijk gitaarspel, veelal klein gehouden, tegelijkertijd warm en als filigraan zo verfijnd gecomponeerd.”