Emmi (getrouwd) en Leo (vrij man) komen toevallig met elkaar in contact via e-mail. Ze worden hevig digitaal verliefd. De psychologische oorlogsvoering begint. En dan? Willen ze de ander ontmoeten, zien, horen, voelen, ruiken, of juist niet? Is fantasie niet veel aantrekkelijker (en veiliger) dan de werkelijkheid? Flirten per mail heeft grote voordelen, maar kan - als je eenmaal tegenover elkaar zit - wel eens flink tegenvallen.

Torenstra en Haverkort houden het publiek gegijzeld in een voortdurende verstrengeling van hun beider monologen. Verliefdheid kan maken dat je je ontzettend eenzaam voelt, ondanks de verbondenheid, maar dankzij de afstand. En dat de werkelijkheid wat minder echt wordt.
 

Als men zich bedenkt dat deze voorstelling een bewerking is van het boek, dat alleen bestaat uit mails die Emmi en Leo aan elkaar schrijven, is het extra knap hoe Loes Haverkort (Julia’s Tango, Soldaat van Oranje) en Waldemar Torenstra (Zomerhitte, Bride Flight) deze twee personages tot leven brengen. Vol dynamiek, emotie en menselijkheid. De productie krijgt een dik compliment voor het decor: sfeervol en praktisch, waarbij alles uit de kast wordt gehaald. Hoewel Emmi en Leo continue samen op het podium staan, is het zó duidelijk dat ze niet bij elkaar zijn. Het verlangen naar een gezicht, een lichaam, een geur en een stem bij de woorden die zó gekoesterd worden. De twijfel over een ontmoeting slaat toe. En wat betekent hun correspondentie eigenlijk voor de man van Emmi?